Poematy kinowe, porywające podróże z zachodu na wschód, z Moskwy do Indii przez Tallin, Orsk, Nowotrojsk, Uzbekistan, Afganistan i Chiny, zatrzymane chwile tworzące obrazy... Dwa obrazy Siegfrieda, Kinogamma cz. I: Wschód i Kinogamma cz. II: Daleki Wschód pozostają otwarte dla interpretacji. Filmy zabarwione splinem, melancholią i smutkiem, ale jest w nich miejsce także dla czułości i łagodności: ukradkowe spojrzenie, dłoń pieszcząca nagie ciało. Człowiek za kamerą działa jak soczewka będąc w organicznym związku z filmowanymi tematami. Siegfried, stosując precyzyjny montaż tworzy fikcję z prawdziwych obrazów uchwyconych w biegu. Fotografując barwy, od lodowato niebieskiej do pomarańczowej, zabiera nas w podróż, w której odkryjemy miejsca, ludzi, dźwięki.