Po podróżach w głąb wnętrza umysłu seryjnego mordercy (Sombre) i handlu żywym towarem (La vie nouvelle / A New Life) Philippe Grandrieux proponuje równie niezwykłą, utrzymaną w tonacji ponurej baśni opowieść o rodzinie zamieszkującej odcięte od świata domostwo, położone gdzieś w skutym lodem lesie. W tej przestrzeni, jakby wyjętej z jaźni człowieka pogrążonego we śnie, utkanej z przebłysków światła, skrzypnięć gałęzi, szumu jeziora i nieustannie spadającego z drzew topniejącego śniegu żyje rodzeństwo: Alexi i Hege. Łączy ich niezwykle mocna, emocjonalna więź - nienazwane i niewyrażalne uczucie, przed którym oboje się bronią. Zjawia się ten trzeci, Jurgen, sezonowy robotnik, mający pomóc Alexiemu przy wyrębie lasu. Między Jurgenem i Hege wybucha namiętność, z którą brat dziewczyny będzie się musiał zmierzyć…

Mniej tu może bezpośredniej brutalności i okrucieństwa, znanych ze wcześniejszych, ekspresjonistycznych filmów tego reżysera, ale wciąż mamy tu do czynienia z kinem, które w sposób bezwzględny, ale też poetycki, penetruje najbardziej intymne przestrzenie człowieczeństwa. Niemalże pozbawione muzyki, filmowane przy pomocy światła naturalnego, często niewyraźne zdjęcia, których sens musimy sami zrekonstruować, budują świat wypełniony podskórnym napięciem, wyczekiwaniem na nieuniknioną tragedię. (ENH)