Filmaster

your movie guide

Twój progres

0%

Oceniłeś 0/15 filmów. Oceń 15 więcej & sprawdź co obejrzeć dziś wieczorem!

Jak chcę gwizdać, to gwiżdżę (2010)

Tytuł oryginalny: Eu cand vreau sa fluier, fluier

reż: Florin Serban

Silviu za pięć dni wyjdzie z poprawczaka. Jednak te pięć dni zaczyna wydawać się wiecznością, gdy po długiej nieobecności w domu zjawia się matka, by zabrać młodszego brata Silviu. Brata, którego wychowywał niczym własnego syna. Co więcej, Silviu zakochał się w pięknej dziewczynie, pracującej w opiece społecznej. (WFF)

Obsada:

Wyróżnione recenzje

Dobry czy zły?

kinomaniak

“Kto jest dobry? Kto zły? Nie ma ludzi dobrych i złych, są tylko złe albo dobre uczynki. I ludzie, którzy miotają się między nimi.” /Éric-Emmanuel Schmitt — Tektonika uczuć/ Każdy ma marzenia. Marzyć można, a wręcz trzeba. Bo w końcu po to są, by się spełniały. I nie ważne jak bardzo są oderwane od rzeczywistości. Marzenia takie są, takie być ...

kinomaniak kinomaniak opublikował(a) recenzję filmu Jak chcę gwizdać, to gwiżdżę

“Kto jest dobry? Kto zły? Nie ma ludzi dobrych i złych, są tylko złe albo dobre uczynki. I ludzie, którzy miotają się między nimi.” /Éric-Emmanuel Schmitt — Tektonika uczuć/ Każdy ma marzenia. Marzyć Przeczytaj artykuł

verdiana verdiana napisał(a) o Jak chcę gwizdać, to gwiżdżę

Wahałam się między 6 a 7, bo niby to niezłe psychokino, ale jednak czegoś zabrakło. Aktorstwo takie sobie, za słabe, żeby się urodziła jakaś empatia dla bandziora zachowującego się idiotycznie. Film do jednorazowego obejrzenia.

7 gwiazdki

doktor_pueblo doktor_pueblo napisał(a) o Jak chcę gwizdać, to gwiżdżę

Świetny film o tym, że bandyci też mają uczucia, które można zranić. Kolejny znakomity, wiarygodny psychologicznie rumuński film, który oglądam w ostatnim czasie. I kolejny raz pytam: czemu w Polsce się tak nie da?

8 gwiazdki

ayya ayya napisał(a) o Jak chcę gwizdać, to gwiżdżę

Florin Serban interesująco w duchu mistrzów kina społecznego Kena Loacha i Mike’a Leigh oraz ze Srebrnym Niedźwiedziem z tegorocznego Berlina. Fragment, kiedy chłopak wypełnia prosty kwestionariusz od socjolożki, odkrywając przy tym samego siebie, który podobnie jak słynna scena u ortodonty w filmie Radu Munteanu, miażdży całe nowe kino polskie swym niebywałym, psychologicznym ciężarem.

7 gwiazdki

Esme Esme napisał(a) o Jak chcę gwizdać, to gwiżdżę

Interesujący dramat psychologiczny, sfilmowany w surowym, zupełnie nieefekciarskim stylu. Typowo festiwalowe kino, które można obejrzeć z ciekawością i zaangażowaniem. Ale na myśl o tym, że wszystkie filmy na świecie miałyby tak wyglądać, cierpnie mi skóra. Ach te nastrojowe momenty, kiedy nic się nie dzieje...

7 gwiazdki