W nagrodzonej Złotą Palmą na festiwalu w Cannes Białej wstążce Michael Haneke portretuje mieszkańców niemieckiej wsi przełomu 1913 i 1914 r. Pokazuje zarówno ich codzienny trud, jak i dni świąteczne. Ale wśród rutyny dyktowanej kalendarzem prac gospodarskich, odnajduje niepokojące zdarzenia, odkrywa coraz więcej mrocznych tajemnic. Kiedy przez wieś idzie grupa dzieci, z ekranu zaczyna wiać grozą.

Autor takich dzieł, jak Funny Games, Pianistka i Ukryte, nie przestaje wybijać widza z poczucia bezpieczeństwa. Poprzez czarno-białe zdjęcia i powolne, hipnotyczne tempo, tworzy dystans między bohaterami filmu a publicznością. Każe chłodno przyglądać się moralnemu upadkowi społeczności skromnych protestantów. Udaje mu się na celuloidowej taśmie zarejestrować nienawiść, nietolerancję i okrucieństwo rodzące się niepostrzeżenie, jakby na marginesie zwyczajnego życia, tłumione i skrywane, w efekcie prowadzące do tragedii.

Nie przypadkiem akcja filmu toczy się w drugiej dekadzie minionego stulecia. Austriak przypomina, że korzenie totalitaryzmu sięgają bardzo głęboko, że nie rodzą się na wiecach i politycznych manifestacjach. Ich zalążki tkwią w wychowaniu, w ludziach, w ich sposobie myślenia i percepcji świata. U progu XXI w. Biała wstążka brzmi jak ostrzeżenie. Zostawia widzów z pytaniem: czy umiemy z historii wyciągać wnioski? (ENH)