25. Warszawski Festiwal Filmowy - Recenzje
Filmowe ujecie utraconego raju czyli "Mammoth" versus "Mancora"
o filmie Mamut (2009)
Zupełnie niedawno i zupełnie przez przypadek obejrzałam film Mammoth. Tytuł jak dla mnie mało interesujący, ale ostatecznie zdecydowałam się zaryzykować. Osobiście lubię takie historie o ludziach, którzy nagle postanawiają zwolnić swoje życiowe tępo, by oddać się refleksji nad sensem bytu ...
Kieł
o filmie Kieł (2009)
Gdyby ktoś zapytał mnie o mój ulubiony film, nie wiedziałabym co odpowiedzieć. Gdybym jednak usłyszała pytanie o najbardziej niepokojący film, jaki widziałam, nie wahałabym się ani przez sekundę. „Kieł” w reżyserii Greka - Yorgosa Lanthimosa to obraz, po którym do ...
Kieł / Kynodontas
o filmie Kieł (2009)
Willa z basenem oddalona od miasta oddzielona szczelnie od otoczenia wysokim ogrodzeniem z desek, przy nim od wewnętrznej strony rosnący gęsty niemal równie wysoki żywopłot. W środku tej posiadłości mieszka rodzina całkowicie odizolowana od świata zewnętrznego. Jedynie ojciec opuszcza okresowo ...
Mr. Brainwash chce zrobić fabułę (trzeba się rozprawić z tym badziewiem)
o filmie Zabiłem moją matkę (2009)
Świat zapragnął młodych artystów. Ich dzieła mają być przesiąknięte ich młodością i dojrzałe jednocześnie. W czasach, gdy obawa przed rzeczywistym wyczerpaniem kultury jest spychana do podświadomości przez kolejne odkrycia i "powiewy świeżości", oczy krytyków i odbiorców kultury są skierowane na poważnych debiutantów przed dwudziestym rokiem życia. Tak, jakby ich wiek był gwarancją oderwania od powszechnych schematów w danej dziedzinie.
Wasza matka urodzi psa
o filmie Kieł (2009)
Pośrednim dowodem na niezwykłość „Kła” Giorgosa Lanthimosa jest fakt, że doceniło go zarówno jury festiwalu w Cannes, jak i komisja przyznająca nominacje do Oscara. Podobnego honoru doczekał się w zeszłym roku Michael Haneke ze swoją „Białą wstążką”. Najwyraźniej filmy demonizujące ...
Ssaki w więzieniu
o filmie Kieł (2009)
Fizyczną oznaką dorastania większości ssaków jest utrata zębów mlecznych, na ich miejsce wyrastają te prawdziwe, służące przez resztę życia. Sentymentalne matki trzymają zęby swoich dzieci przez całe życie, na znak utraconego dzieciństwa, symbol upływającego czasu, pamiątkę. Tytułowy kieł w filmie ...
Maksymalna codzienność
o filmie Kieł (2009)
Kiedy nastapiła zmiana w doskonałym ojcu, żywicielu rodziny, żyjącym dostatnie w otoczonej murem nowobagckiej willi na przedmieściach? Czego obawiał się, co chciał osiągnąć zamykając swoją rodzinę w przestrzeni, do której cywilizacja dociera jedynie w formie podstawowej w postaci gotowego jedzenia, ...
Adam
o filmie Adam (2009)
Kino już od dość dawna szczególnie upodobało sobie osoby cierpiące na różne schorzenia. Filmów o bohaterach nieco wyróżniających się z tłumu powstało naprawdę sporo. Ale akurat to nie powinno nikogo smucić, bo właśnie tego typu produkcje stoją na wysokim poziomie. ...
Quelqu'un m'a dit
o filmie 500 dni miłości (2009)
Nie wiem sama, co mnie podkusiło, by poszukać sobie komedii romantycznej do obejrzenia - po prostu, pewnego wieczora coś mnie tknęło i padło na "Days of Summer". "To nie jest film miłosny, to film o miłości" - słowa padające na ...
Komedia (nie)romantyczna
o filmie 500 dni miłości (2009)
On - niespełniony architekt, pracujący aktualnie w firmie produkującej kartki okolicznościowe i trudniący się układaniem życzeń. Ona - nowo zatrudniona asystentka dyrektora w rzeczonej firmie. On - niepoprawny romantyk, wierzący w miłość od pierwszego wejrzenia, grom z jasnego nieba, dwie ...
Eastern Plays
o filmie Wschodnie zabawy (2009)
Ile było już takich opowieści o przegranych szansach? Trudno byłoby je policzyć. A ile było historii o niegodnych warunkach życia we wschodniej Europie? Pewnie jeszcze więcej. Dlatego film Kamena Kaleva jest tylko powtórzeniem obrazów, które widzieliśmy, i utrwaleniem stereotypów, które od dziesięcioleci funkcjonują na Zachodzie.
Prawda? Nie ma takiej.
o filmie Dom zły (2009)
„-Prawda? – Nie ma takiej”. Sformułowanie wypowiedziane przez dwóch bohaterów „Domu Złego”, wydaje się niejako unosić nad całym filmem i stanowić jedną z jego myśli przewodnich. Paradoks opowiadanej przez Wojciecha Smarzowskiego historii polega na tym, że próba odszukania prawdy zostaje ...
Mamut
o filmie Mamut (2009)
Piekielnie utalentowany Lukas Moodysson po raz kolejny stworzyl perelke, do ktorej obejrzenia zachecam bacznych obserwatorow stosunkow miedzyludzkich. Trzy punkty na mapie swiata, trzy watki, ktore w ktoryms momencie przeplataja sie ze soba i daja ponad dwie godziny rewelacyjnej lekcji wspolczesnosci. ...
Bezstresowemu wychowaniu mowie stanowcze NIE.
o filmie Zabiłem moją matkę (2009)
Wartki scenariusz. Rewelacyjna muzyka. Doskonale, nasycone emocjami, studium relacji rodzinnych. Genialne zdjęcia. Na pytanie o czym jest ten film najprawdopodobniej każdy będzie miał inna odpowiedz. Osobisćie przez caly film miałam nieodparta ochote dac gowniarzowi w gebe i nikt nie przekona ...
O zabijaniu matki
o filmie Zabiłem moją matkę (2009)
Do „Zabiłem moją matkę” Xaviera Dolana zabierałam się jak do jeża. Powodów było kilka: począwszy od mojej zasady aby w zimowych miesiącach nie oglądać depresyjnych filmów skończywszy na tym, że „Wyśnione miłości” naprawdę bardzo mi się podobały i nie chciałam ...
500 dni miłości
o filmie 500 dni miłości (2009)
„Kocham Summer. Kocham jej uśmiech. Jej włosy. Kolana. Jej znamię na szyi w kształcie serca. To, jak zwilża usta zanim coś powie. Jak się śmieje. Kocham jej widok, gdy śpi. Kocham tę piosenkę, gdy o niej myślę. Kocham stan, w ...
Magiczne "Półtora pokoju"
o filmie Półtora pokoju (2009)
"W kinie wszystko musi być pozbawione ciężkości. Nawet ludzi idących ulicą trzeba podnieść wyżej niżby pozwalała na to grawitacja." Cytat ten wspaniale obrazuje charakter dzieła Andrzeja Chrżanowskiego pt. "Półtora pokoju". A są to słowa innego, znakomitego reżysera Emira Kusturicy. Wspominam ...
Wrony, koty, Brodski
o filmie Półtora pokoju (2009)
Projekcję "Półtora pokoju" spędziłam siedząc na najlepszym miejscu w siódmej sali Kinoteki - na schodach na wprost ekranu. Oczywiście nie dlatego, że lubię, tylko z powodu strasznego ścisku - gdyby sala miała okna, kilku śmiałków zapewne skorzystałoby z nich jako ...
Amor fati albo Island Hospital
o filmie Tutaj (2009)
Ho Tzu Nyen to moje drugie odkrycie festiwalowe po Ericu Khoo. Zwłaszcza że reżyser odwiedził festiwal i chętnie rozmawiał z publicznością, która miała tyle pytań, że trzeba ją było wyrzucać z sali o 22, bo widzowie kolejnego filmu się niecierpliwili. ...
Człowiek, którego nie widać
Pamiętacie scenę z "Obcego - ósmego pasażera Nostromo", w której larwa potwornego kosmity wyłazi z klatki piersiowej astronauty? To jedna z najbardziej znanych i wstrząsających scen w historii kina. Czy wiecie, kto grał tego nieszczęśnika? Do licha, pomyślałam sobie, gdy ...









